In de pers
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Afgewezen films op digitaal themakanaalILPENDAM (ANP) - Holland Doc gaat films die draaien op de tweede editie van het Festival Van De Afgewezen Film vertonen. Het festival is van 13 tot en met 16 maart volgend jaar. Het digitale themakanaal zendt de producties tussen 29 maart en 4 april uit, aldus een woordvoerder van het festival maandag. Ook is er dagelijks een Journaal van de afgewezen film, met interviews, sfeer, beelden en het laatste nieuws van het festival. Voorafgaand aan het evenement vertoont Holland Doc alle afgewezen documentaires die het afgelopen jaar op de eerste festivaleditie draaiden. Dat gebeurt van 29 januari tot en met 2 februari. ANP, 17 december 2007 |
|
Toch succes voor afgewezen programmamaker UTRECHT/AMSTERDAM - 23-05-2007 - Het eerste Festival van de Afgewezen Film heeft een programmamaker succes gebracht. Rogier Frensdorf heeft van televisieprogramma Goedemorgen Nederland de opdracht gekregen een aantal afleveringen van Cycloop-tv te maken. De filmpjes van Frensdorf waren te zien op het festival, dat vorige maand plaatsvond in Amsterdam. Frensdorf maakt Cycloop-televisie met een kleine camera op zijn voorhoofd en een spiegel in zijn hand. Zijn werk werd tot nu toe afgewezen door de omroepen, maar komt nu dan toch op tv. Dat meldde de festivalorganisatie woensdag. Op het Festival van de Afgewezen Film draaiden films en tv-producties die waren afgewezen door omroepen, de filmacademie of festivals. Voor de 2e editie kunnen afgewezen producties alweer worden ingestuurd. © Tiscali/ANP |
|
Festival Van De Afgewezen Film AMSTERDAM - Op de eerste editie van het Festival Van De Afgewezen Film in het Amsterdamse Betty Asfaltcomplex zijn zeker driehonderd mensen afgekomen. Dat liet woordvoerder Lucas Westerbeek zondag weten. ,,Donderdag en vrijdag zaten de zalen bijna vol en zaterdag was uitverkocht.''
Op het festival waren tussen 19 en 21 april circa 25 films en tv-producties te zien die zijn afgewezen door omroepen, de filmacademie of festivals.
Initiatiefnemer is programmamaker en cameraman Frans Bromet. Het idee voor het festival is ontstaan uit de ervaring dat het vaak heel moeilijk is om werk vertoond te krijgen. Het platform De Afgewezen Film neemt het op voor de makers van de producties. Geen enkele inzending is afgewezen.
De films '24 uur bedreigd' van Frank Vellenga, 'Cycloop tv' van Rogier Frensdorf en de afsluitende film 'Zap Mama' van Bromet werden erg enthousiast onthaald.
Voor Cycloop tv kreeg Frensdorf enkele aanbiedingen om ze alsnog uit te zenden. Frensdorf interviewt mensen met een klein cameraatje op zijn hoofd, waardoor ze niet afgeschrikt worden door een grote cameraploeg en ze openhartiger met de interviewer praten. ,,Van een grootstedelijke lokale zender kreeg ik vier keer de garantie om uit te zenden, maar iedere keer dat het in productie zou worden genomen was het geld er niet,'' lichtte Frensdorf zijn afwijzing toe,,,Hetzelfde gold voor een landelijk programma.''
Het evenement werd zondag afgesloten met een debat over de macht van de kijkcijfers. zondag 22 april 2007 (ANP) |
|
Kijkcijfermacht aan bod op festivalAMSTERDAM (ANP) - Hans Maarten van den Brink (Stimuleringsfonds), Cees van Ede (ex-NPS) en John Leerdam (PvdA, Kunst, Cultuur en Media) gaan zondag 22 april in debat over de macht van de kijkcijfers. Dat doen zij onder leiding van journalisten Gijs Groenteman en Teun van de Keuken. Dat meldde de organisator, het Festival Van De Afgewezen Film, dinsdag. Films en tv-producties die zijn afgewezen door omroepen, de filmacademie of festivals draaien op de eerste editie van het festival, dat van 19 tot en met 22 april plaatsvindt in het Betty Asfalt Complex in Amsterdam. Mirella van Markus (Goedemorgen Nederland), Remko Vrijdag (De Vliegende Panters) en Niek Barendsen (Koppensnellers) presenteren het vierdaagse evenement.
ANP - 17 april 2007 13:24 |
|
Toch nog een publiek
Voor alle film- en televisiemakers die hetzelfde is overkomen als hemzelf, organiseert Frans Bromet het Festival van de Afgewezen Film. 'Soms zit er wel maanden werk in'. Film- en programmamaker Frans Bromet (63) lijkt niet van de buis te slaan met programma's als Buren, de Winkelwagen en Alles te koop. Zijn doorzagerige interviewstijl is uit duizenden herkenbaar. Toch weet hij maar al te goed hoe frustrerend het is als projecten worden geweigerd. Zijn documentaires Een nieuw gezicht, over de invloed van plastische chirurgie, en Zap Mama, over de gelijknamige band, haalden Hilversum niet. 'Vaak vertellen ze je niet eens waarom iets wordt afgewezen'.
Voor alle film- en programmamakers die hetzelfde hebben meegemaakt, organiseert Bromet nu het Festival van de Afgewezen Film. In het Betty Asfalt Complex in Amsterdam kunnen bezoekers projecten bekijken die de omroepen en festivals niet hebben gehaald. Variërend van kindertelevisie tot serieuze documentaires.
'Onder de inzendingen bevindt zich ongetwijfeld ook een hoop troep', zegt Bromet. Dat is immers de logische consequentie van een festival zonder toelatingsnorm. Maar in Bromets optiek is het zonde om een film, goed of slecht, eeuwig op de plank te laten liggen. 'Soms zit er wel maanden werk in'. Wel heeft de organisator na 25 inzendingen een stop gezet op de toestroom, het overschot wordt bewaard voor een volgende editie.
Het festival is geen verzet van een gefrustreerde programmamaker, benadrukt hij. Daarvoor kent Bromet zijn beperkingen te goed. 'Je kunt niet strijden tegen degenen die keuzes maken bij omroepen. Je kunt hooguit een ander publiek bieden'. Dat is het doel van zijn festival. Het publiek mag zelf oordelen of de films al dan niet terecht zijn afgewezen. Bij de NCRV zijn ze in elk geval al van het festival op de hoogte. Daar gaven ze een afgewezen filmmaker de tip zijn film naar Bromet te sturen.
Zelf heeft Bromet de inzendingen nog niet bekeken. Liever benadert hij ze onbevangen tijdens het festival, waar hij ook als jurylid optreedt. Bij elke film wordt verteld waarom hij is afgewezen en door wie. Achteraf wordt de film besproken door juryleden als Hanneke Groenteman en Raoul Heertje. Dat druist volgens Bromet niet in tegen de principes van het festival. 'De jury heeft juist toegevoegde waarde'. Tot een prijsuitreiking voor de 'beste afgewezen film' zal het echter niet komen. 'Kunstprijzen zijn een soort niet te stoppen schimmel over de hele kunstwereld. Hoe kun je nou twee totaal verschillende kunstproducten met elkaar gaan vergelijken?'
Festival van de afgewezen film, Betty Asfalt Complex, Amsterdam, vanavond t/m 22 april www.deafgewezenfilm.nl.
De Volkskrant, 19 april 2007, Govrien Oldenburger |
|
Wat niet op televisie kwam Veel inzendingen voor eerste Festival van de Afgewezen Film Vanavond begint het nieuwe Festival voor de Afgewezen Film, met documentaires en tv-programmas die bij de omroepen in Hilversum niet aan bod kwamen. Lucas Westerbeek heeft een kartonnen doosje op zijn bureau staan, waarin een stuk of vier dvds liggen. Het zijn inzendingen voor het eerste Festival van de Afgewezen Film die te laat binnenkwamen om nog in het programma te worden opgenomen. Misschien komt er volgend jaar wéér zon festival. De belangstelling van de filmmakers was in elk geval groot genoeg. Wat aanvankelijk was bedoeld als een evenementje dat niet langer dan twee avonden zou duren, is intussen uitgegroeid tot een heus festival van drie avonden, één (zaterdag)middag en een afsluitend debat op zondagmiddag. Westerbeek is werkzaam bij Bromet & Dochters, het productiebedrijf van programmamaker Frans Bromet - en ook diens schoonzoon. Frans liep al langer met het idee voor dit festival rond, zegt hij, maar het kwam niet van de grond. Toen heb ik besloten de organisatie op me te nemen. Het festival is het gevolg van Bromets eigen aanvaringen met het Hilversumse. Nadat hij jarenlang tot wederzijdse tevredenheid de ene na de andere documentaire voor de VPRO had gemaakt, kwam daar in 2003 opeens een eind aan. Bromet produceerde toen het programma Een nieuw gezicht, dat hij in opdracht van de VPRO had gemaakt over mensen die een afwijking in hun gezicht door plastische chirurgie lieten corrigeren. De omroep bekeek de band en besloot niet tot uitzending over te gaan. Er zat kop noch staart aan, verklaarde een VPRO-medewerker in de Volkskrant. Het bleek een aaneenschakeling van hapsnap gemonteerde beelden van vijftien mensen bij wie een cosmetische operatie mislukt was. Geen wonder dat Een nieuw gezicht nu, onder het motto kijk en oordeel zelf, op het festival wordt vertoond. Bromet werkt tegenwoordig vooral voor de NCRV, maar ook daar gaat niet altijd alles naar wens. Bij de omroep raak je steeds weer verzeild in de race om de kijkcijfers, aldus Westerbeek. Dan zetten ze jouw programma op half acht, maar dan trek je geen kijkers en wordt het stopgezet. Maar dat zegt toch nog niets over de inhoud? Wij willen weten wáár de criteria vandaan komen die telkens weer door filmfondsen en festivals en omroepen worden gesteld. Men heeft natuurlijk het recht om te zeggen dat een productie niet goed genoeg is, maar het is moeilijk te achterhalen welke criteria daar achter zitten. Zelf hebben de festivalorganisatoren geen kwaliteitseisen of andere criteria aangelegd; ze laten zien wat er is ingezonden. Halverweg vorige maand zat het programma vol. Het programma vertoont een veelheid van genres, die uiteenloopt van een satanische Rijdende rechter-persiflage van het duo Rob Muntz en Paul Jan van de Wint (door de VPRO geweigerd na Muntz controversiële optreden in Hitler-vermomming) tot de documentaire 24 uur bedreigd van Frank Vellenga, over een Marokkaanse schilder, die nooit werd uitgezonden wegens het gevoelige onderwerp en gebrek aan zendtijd. Wordt het festival door de inzenders beschouwd als zoete wraak op weigerachtige omroepen? Soms wel, ja, zegt Westerbeek. Er is niet voor niets zo veel ingezonden. Veel programmamakers zijn heel lang met hun productie bezig geweest en willen die graag laten zien. Ze zijn er zelf van overtuigd dat ze kwaliteit hebben afgeleverd en zijn dus blij dat ze een podium krijgen. Bromet & Dochters draait vooralsnog voor de kosten op: Er zijn 115 zitplaatsen. De toegang kost een tientje en voor studenten vijf euro. Daar zal dus niet veel uitkomen. Omdat de inhoud te gevoelig lag en omdat er geen plaats zou zijn in het uitzendschema: 24 uur bedreigd van Frank Vellenga, over de woede van een Marokkaanse schilder na de moord op Theo van Gogh. Wegens het niet tegen zichzelf in bescherming nemen van een zwakbegaafde, seksisme, stigmatisering, discriminatie en het aanzetten tot crimineel gedrag: De rijdende hufter van Rob Muntz en Paul Jan van de Wint. Niet wetenschappelijk genoeg (distributeurs) en te specialistisch (omroepen): Go, Butterflies, Go! van Josephina Hamming over de tocht van een dag- en een nachtvlinder. Te persoonlijk: Uit eten van David van Eijndhoven en John Bosscha, over het Van der Valk-restaurant Hotel Breukelen. Geen ruimte: Kom en kus mijn ziel van Herman Vogel, speelfilm over een onverwachte romance aan het strand. Bron: NRC Handelsblad, 19 april 2007, Henk van Gelder |
|
Festival geeft tweede kans aan films Op 19,20,21 en 22 april vindt in het Betty Asfalt-complex in Amsterdam het 1ste Festival van De Afgewezen Film plaats.
De Afgewezen Film is een platform waar films die zijn afgewezen door (publieke) omroepen, subsidie-instellingen of andere festivals een tweede kans krijgen en alsnog voor een publiek vertoond worden. PubliekCentraal sprak met festival-directeur Lucas Westerbeek.
Is het nou wel de moeite waard om naar dat Festival van De Afgewezen Film te komen?
Hoe bedoel je? Nou, die films en documentaires zijn toch niet voor niets afgewezen?
Misschien niet voor niets maar volgens mij in ieder geval niet omdat ze van slechte kwaliteit zouden zijn.
Waarom hebben ze het dan niet gehaald?
Tsja, dat kom je als film- of documentairemaker eigenlijk nooit echt te weten. Maar zeggen ze bij de afwijzing dan niet: het spijt ons, maar we vinden uw film niet goed genoeg?
Dat wordt eigenlijk nooit gezegd. Het zijn meer reacties in de trant van: ‘uw film past niet bij ons profiel’ of ‘ons uitzendschema zit al vol’, of ‘de netmanager heeft er geen plaats voor’ of natuurlijk gewoon ‘het geld is op’. Dat zijn toch legitieme redenen?
Op zich wel maar ze zijn zo ongrijpbaar. Soms heeft een filmmaker die een afwijzing gekregen heeft alle reden om zich af te vragen of er bij de desbetreffende omroep eigenlijk iemand zijn film uberhaupt wel heeft gezien. Neem Seren Dalkiran en Yeter Akin die hun documentaire Verdwaalde Gezichten naar de IDFA hadden opgestuurd. Na weken wachten zonder reactie belden ze zelf maar eens. De eerste reactie van de IDFA was: eeh, ja, eeh… kunnen jullie die nog een keer opsturen want we zijn hem waarschijnlijk kwijt geraakt. Later werden ze teruggebeld met de mededeling: jullie hoeven hem niet nog een keer op te sturen want we hebben hem weer gevonden. Nou, in al die weken had echt niemand van de IDFA hem nog bekeken, hoor. Tenslotte het volgende mailtje met de (definitieve) afwijzing: Helaas moeten wij u mededelen dat verdwaalde gezichten niet is geselecteerd voor het International Documentary Filmfestival Amsterdam 2006. Het grote aantal nationale en internationale aanmeldingen maakt het voor ons onmogelijk u een schriftelijke argumentatie te sturen. Wij hopen dat u begrip heeft voor deze onpersoonlijke correspondentie. Daar wordt je als filmmaker natuurlijk niet vrolijk van. Maar een afwijzing is toch onredelijk als een omroep of festival een filmmaker eerst een opdracht geeft om iets te maken?
Zo gaat dat ook niet. In het geval van een opdracht wordt meestal eerst een pilot gemaakt en als de film wordt afgekeurd dan is dat al in de pilotfase. Maar we hebben nu eenmaal te maken met creatieve mensen. Die ook zonder opdracht zich soms niet kunnen beheersen en een bepaalde film wel moeten maken. En dan is het natuurlijk jammer als ze die dan niet op de gewone manier verkocht en vertoond krijgen. Want er zijn nog andere manieren?
Jazeker. Je kunt er tegenwoordig natuurlijk een dvd’tje van branden en die via internet proberen te verkopen. Of je reist er de wereld mee rond op zoek naar festivals die hem wel willen vertonen. War of the Ants van Josephine Hamming is daar een mooi voorbeeld van. In Nederland afgewezen, in Japan bekroond met een prijs. En als laatste redmiddel kun je natuurlijk nog je eigen festival organiseren (lacht). Komen we nog te weten of de films achteraf bekeken goed genoeg voor uitzending waren?
Jazeker! Bij de meeste films zit de maker in de zaal die de geschiedenis van de film uit de doeken doet. En een jury met onder anderen Raoul Heertje en Hanneke Groenteman die de films beoordeelt. En op de zondag houden we nog een debat over het festival. Wie heeft eigenlijk het initiatief voor dit festival genomen?
Het is een idee van film- en documentairemaker Frans Bromet. Die mij vervolgens tot directeur van het geheel heeft benoemd (lacht) zodat ik verder al het werk mocht doen. Was het veel werk om het programma vol te krijgen?
Eigenlijk niet. Toen eenmaal bekend werd dat het festival door zou gaan bleek iedere filmmaker nog wel iets te hebben liggen wat was afgewezen. De inzendingen stroomden in sneltreinvaart binnen. Bron: Tom Bottema, www.publiekcentraal.nl |
|
Filmtotaal Frans Bromet baalt ervan dat zoveel van zijn ideeën afgewezen worden door de omroepen. Volgens hem wordt vaak niet eens de moeite genomen om een voorstel te lezen of een pilot te bekijken. “Middelmatigheid en onoorspronkelijkheid vieren hoogtij, goede voorstellen, spraakmakende pilot-afleveringen en mooie films en documentaires belanden in de prullenmand”, zegt hij op zijn eigen website.
Om al die afgewezen ideeën een tweede kans te gunnen, komt er op initiatief van Bromet nu een Festival van de afgewezen film. Op 19, 20 en 21 april worden in het Amsterdamse Betty Asfalt complex meer dan twintig afgewezen films vertoond. Een deskundige jury gaat de films beoordelen en laat weten of de afwijzing terecht was. Eén van die juryleden is Ruben Heijloo van NCRV Nieuwe media. Hij werkt bij Videotalent en ziet dus dagelijks vele filmpjes voorbijkomen. In zijn vrije tijd is hij daarnaast recensent en columnist van de website Filmtotaal.nl, één van de grootste filmsites van Nederland. Ook Jelle Peter de Ruiter van Dokument geeft zijn mening, net als mensen als Hanneke Groenteman, Raoul Heertje en Bromet zelf.
Op de site www.deafgewezenfilm.nl kun je zien welke films er vertoond gaan worden. Daarbij staat ook de reden waarom omroepen, subsidie-instellingen of festivals de productie niet wilden hebben. Zo is de film Rachid Ben Ali: Moment in de tijd van Frank Vellenga te zien. Een film over een Marokkaanse schilder, die direct na de moord op Theo van Gogh zijn woede in felle cartoonachtige schilderijen tot uitdrukking bracht. Niemand wilde het uitzenden, omdat ‘de inhoud te gevoelig lag en er geen plaats was in het uitzendschema’. Maar ook een door de VPRO geweigerd programma van Rob Muntz met de veelzeggende titel De rijdende hufter komt voorbij. Natuurlijk laat Bromet ook een paar van zijn eigen creaties zien. Dat niet alle afgewezen producties per definitie slecht zijn, blijkt uit het relaas van War of ants. Deze film werd door distributeurs en een aantal omroepen afgewezen. Op een gegeven moment werd het zelfs een ‘afgekloven’ film genoemd. Na 5 jaar, 23 nominaties en een Japan Award is de film toch op de Nederlandse tv te zien geweest. De maker heeft voor de film uiteindelijk een Nederlandse Academy Award gekregen en een aanmoedigingsprijs van 100.000 euro van Stichting Doen. Wie weet wat dit festival nog oplevert!
Bron: www.filmtotaal.nl |
|
Festival voor de weeskinderen van de cinema Het is als een weeshuis voor films. Het festival van de afgewezen film ontfermt zich over de onbegrepen filmmaker. Filmmaker Frans Bromet weet hoe dat voelt.
Er zit een mevrouw in beeld. Vanachter de camera komt een heel herkenbare nasale stem. ‘Mevrouw Den Oude, u heeft een nieuw gezicht?’ ‘Ja’, zegt de vrouw. ‘Hoe zag u oude gezicht eruit?’ vraagt de interviewer. ‘Ja, heel anders’, zegt de vrouw en ze laat twee fotootjes zien: ervoor en erna. Een vrolijk, fris gezicht is verwelkt, daar heeft het nog het meest van weg. ‘Niet echt een vooruitgang, zou ik zeggen,’ concludeert de interviewer. ‘Wat is er misgegaan?’
Zo begint Een nieuw gezicht, een documentaire van Frans Bromet over de psychische gevolgen van plastische chirurgie; over geslaagde en mislukte operaties en over de problemen die mensen krijgen als ze zichzelf niet meer herkennen in de spiegel. Het komt u niet bekend voor? Dat kan kloppen, want de film is nooit uitgezonden. De VPRO, waar Bromet de film voor maakte, wees de film af en legde hem op de plank. Vier jaar later gaat de film alsnog in première. Bromet heeft als self made man het Festival van de Afgewezen Film opgezet, dat komende week voor de eerste maal plaats vind in het Betty Asfalt complex. “Het festival neemt het op voor onafhankelijke film -en televisiemakers, die hun dierbare films niet onder de aandacht krijgen,” schrijft Bromet op de website.
Bij de films die gaan draaien krijgen we ook een ‘korte geschiedenis van de afwijzing te lezen’, woorden waarachter veel leed en woede verscholen gaat. Bromet wil nog wel eens vertellen hoe dat ging met zijn eigen film. Hij had een afspraak met programmadirecteur Hans Maarten van den Brink, maar toen hij de film inleverde was er een nieuw regime, dat niets meer te maken wilde hebben met de oude afspraken. Een nieuw gezicht, zou volgens Wim Schepens, hoofd documentaire, ‘niet uitzendwaardig zijn’. Dus verdween hij op de plank, ondanks het geld dat er al in gestoken was. Schepens noemde de film in een interview in de Volkskrant ‘een aaneenschakeling van hapsnap gemonteerde beelden van vijftien mensen bij wie een cosmetische operatie mislukt was.’ Een analyse die Bromet nog steeds woedend maakt. “Hoezo vijftien mensen? Hoezo mislukt?” Is er eigenlijk wel naar die film gekeken, vraagt hij zich af. Hij kwam vaker dit soort verhalen tegen van collegafilmmakers die tegen een muur opliepen. Neem Uit eten van John Bosscha en David van Eijndhoven, een vrij geestig portret, voor en achter de schermen van het reusachtige Van der Valk restaurant in Breukelen. Qua sfeer moeten we denken aan het werk van Michiel van Erp. Het Idfa vond de film ‘te persoonlijk’, het Shadowfestival miste ‘urgency’, een producent miste ‘eenheid’. De film heeft nu eindelijk onderdak gevonden, samen met andere weeskinderen van de cinema. “Nee, we wijzen zelf geen films af,” zegt Bromet. “Iedereen is welkom”. Maar op een gegeven moment was het programma vol. Volgend jaar beter.” Eén filmmaker haakte op het laatste moment af. Zijn motief volgens Bromet: “Ik wil niet bij een stelletje losers horen.” En medeorganisator Lucas Westerbeek hoorde al dat een omroepbons een afgewezen filmmaker doorverwees naar Het festival van de afgewezen film. Na de voorstellingen is er een deskundig comité dat zich alsnog, maar nu echt, over de film buigt. “De jury mijmert na,” zegt Bromet. “En je mag best zeggen dat het waardeloos was.” Het eerste festival van de afgewezen film , 19 t/m 22 april, Betty Asfalt Complex. http://wwwdeafgewezenfilm.nl/
Bron: Het Parool, 18 april 2007, Mark Moorman |
|
Afgewezen kijkcijferhits? “Helaas moeten wij u meedelen dat er in ons uitzendschema voor uw voorstel geen plaats is.”, met deze afwijzing worden veel programmamakers door bobo’s van omroepen, subsidie-instellingen en filmfestivals vaak afgeserveerd. Vanaf donderdag zie je op het Festival van de Afgewezen Film, wat je op televisie of in de bioscoop nooit te zien zal krijgen. 'De Rijdende Hufter'
Een parodie op programma's als de 'Rijdende Rechter' en 'Kassa'. Het is satire gebaseerd op de waarheid, die zich afspeelt in de normale wereld. In de eerste aflevering wordt de moord op de vader van mevrouw Wouters opgelost. Helaas is het politiebureau dicht en wordt mevrouw Wouters ontredderd achter gelaten. "De Rijdende Rechter heeft weer een zaak opgelost", aldus programmamaker Paul Jan Van de Wint. "Stigmatiserend, discriminerend en aanzetten tot crimineel gedrag", met deze argumenten werd 'de Rijdende Hufter' door de VPRO gecensureerd. Er waren toen al drie afleveringen klaar. Van de Wint en collega Rob Muntz gingen niet akkoord en trokken het programma terug. Van de Wint: "We waren ons van geen kwaad bewust. Anders zouden we het ook niet maken. Pas als je goed kijkt zie je de aantijgingen wel terug."
Van de Wint voelt zich als programmamaker vaak belemmerd in zijn vrijheid: "De Nederlandse tv is vertrut. Omroepen zijn klemgezet met regels en programmeren alleen nog populaire programma's." Van de Wint zet zijn werk tegenwoordig op Internet. Maar ook dat is lastig werken; "omdat het geld toch ook ergens vandaan moet komen."
'Verdwaalde Gezichten'
"We zijn de band kwijt", is de reactie van het IDFA film festival, als Yeter Akin vraagt waarom ze nog geen reactie heeft gekregen op haar ingestuurde documentaire 'Verdwaalde gezichten'. Later blijkt de band toch weer gevonden te zijn en krijgen makers Yeter Akin en Seren Dalkiran een standaard afwijzingsbrief zonder reden.
De documentaire met het thema eerwraak bestaat uit drie delen. Deel één vertelt het verhaal over de 15-jarige zwangere Kadriye; zij wordt op brute wijze door haar broer vermoord.
Deel twee belicht de reacties van jonge Turkse meisjes op de ongeschreven wetten, die geen genade kennen. In het laatste deel geven een sociologe, imam, onderzoeksjournalist en Nederlandse jongeren, vanuit hun visie en belevingen, mogelijke oplossingen.
Volgens Akin is de documentaire voor veel mensen een eye-opener over een onderwerp dat aandacht moet krijgen. Maar nog steeds geen plek heeft in de Nederlandse samenleving.
'Cycloop TV'
Programmamaker Rogier Frensdorf filmt met een cameraatje op zijn hoofd en brengt tegelijkertijd zichzelf in beeld met een handspiegel. Zo heeft hij geen grote cameraploeg nodig. Frensdorf voert gesprekken met voetbalsupporters op weg naar de wedstrijd. Frensdorf: "Hierbij loopt een cameraploeg alleen maar in de weg. De Amsterdamse zender AT5 was zeer geïnteresseerd. De financiering was echter wel een probleem. Na een wisseling bij de directie was het programma ineens helemaal van de baan."
Het maken van 'Cycloop TV' kost Frensdorf twee en een halve dag werk, hij zou het vanaf 1000 euro per item kunnen maken. Ten slotte was er een andere zender die er 80 euro per item voor over had. "Er is structureel iets mis, er blijft teveel geld hangen in de organisatie", is het betoog van Frensdorf.
'Mix Flava-De Real Shit'
Een documentaire die een bijzonder kijkje geeft in de hiphop cultuur van zwarte Amsterdamse jongeren. Documentairemaker Thom Verheul volgt de jongeren tijdens een workshop van Wenner Regalis. Een Antilliaanse rapper die de jongeren van de straat wil houden. Verheul: "Ze maken echte hip hop, 'de real shit, niet over de bling bling'. Ze rappen uit het hart over het harde leven zelf."
De documentaire is intussen al door alle omroepen afgewezen. "Je zou toch denken dat er vraag is naar multiculturele programma's. Zelfs de NPS reageerde negatief; 'We doen al iets met rap'. Dat bleek dan een programma met een blanke Nederlandse rapper te zijn", aldus Verheul.
Het festival van de afgewezen film vindt vanaf vandaag plaats in het Bettie Asfalt Complex te Amsterdam. Op drie achtereenvolgende avonden worden meer dan 20 films, documentaires en tv programma's vertoond. bron: Sp!ts, 19 april 2007
|
|
Het Festival van de Afgewezen film 'Afgewezen, zonder opgave van redenen'. Elke regisseur wil een publiek voor zijn film, dus zit hij niet te wachten op deze formulering van een festivalprogrammeur of televisiebons. Frans Bromet en Albert Klein Haneveld constateerden dat veel onafhankelijke programmamakers kant-en-klare films thuis hebben liggen: eeuwig zonde dat niemand die producties ooit te zien krijgt. Dus komt er nu een Festival van de Afgewezen Film.
Organisator Lucas Westerbeek: 'Met een zaal vol mensen krijgen die 25 films eindelijk het publiek dat ze verdienen.' Niet dat er aansluitend een handtekeningenactie volgt om de producties alsnog op de buis te krijgen, één vertoning volstaat. Na afloop van het festijn zijn de films op de
festivalsite te bekijken. Daar staat ook bij elke productie wie en waarom geweigerd hebben. Betty Asfalt Complex, Amsterdam, 19-22/4.
Bron: De Pers, 20 april 2007 |
|
Festival toont afgewezen films ILPENDAM (ANP) - Films en tv-producties die zijn afgewezen door omroepen, de filmacademie of festivals zijn welkom op het Festival Van De Afgewezen Film. De eerste editie van dit vierdaagse evenement vindt van 19 tot en met 22 april plaats in het Betty Asfalt Complex in Amsterdam. Het idee voor het festival is ontstaan uit de ervaring dat het vaak heel moeilijk is om werk vertoond te krijgen. Het platform De Afgewezen Film neemt het op voor de makers van de producties. Initiatiefnemer is programmamaker en cameraman Frans Bromet. Zijn documentaire Een Nieuw Gezicht opent het festival, aldus een woordvoerder van het evenement dinsdag.
Circa 25 films draaien er op de donderdag, vrijdag en zaterdag. Volgens een woordvoerder is er geen enkele inzending afgewezen. Presentatrice Hanneke Groenteman en programmamaker Paul Haenen zijn twee van de bekende gezichten die langskomen om als de vertoningen geweest zijn na te praten.
Op de laatste festivaldag, zondag, is er een debat over de afgewezen film. Hierbij is onder anderen Hans Maarten van den Brink, directeur van het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties, aanwezig. |
|
YouTube in de bioscoop 19th April 2007 Iedereen kent ondertussen YouTube, de populairste site om video’s te plaatsen. Alhoewel in sommige landen aan banden gelegd, ben je meestal vrij om te plaatsen en dus aan te bieden wat je wilt. In omroepland ben je niet vrij om te plaatsen wat je wilt, je bent afhankelijk van mensen die jouw werk vooraf beoordelen. Des te leuker is het initiatief van Frans Bromet om afgewezen films in dit geval toch een kans te geven. Frans Bromet en Albert Klein Haneveld constateerden dat veel onafhankelijke programmamakers kant-en-klare films thuis hebben liggen: eeuwig zonde dat niemand die producties ooit te zien krijgt. Vanaf vandaag tot en met zondag wordt het 1e festival van de afgewezen film georganiseerd in het Betty Asfalt-complex te Amsterdam. Organisator Lucas Westerbeek: ‘Met een zaal vol mensen krijgen die 25 films eindelijk het publiek dat ze verdienen.’ Niet dat er aansluitend een handtekeningenactie volgt om de producties alsnog op de buis te krijgen, één vertoning volstaat. Na afloop van het festijn zijn de films op de festivalsite te bekijken. Daar staat ook bij elke productie wie en waarom geweigerd hebben. Zondagmiddag om 14:30 is er een debat over ‘De afgewezen film’ met onder anderen Hans Maarten van den Brink en Cees van Ede. Op de site www.deafgewezenfilm.nl kun je zien welke films er vertoond gaan worden. Daarbij staat ook de reden waarom omroepen, subsidie-instellingen of festivals de productie niet wilden hebben. Zo is de film Rachid Ben Ali: Moment in de tijd van Frank Vellenga te zien. Een film over een Marokkaanse schilder, die direct na de moord op Theo van Gogh zijn woede in felle cartoonachtige schilderijen tot uitdrukking bracht. Niemand wilde het uitzenden, omdat ‘de inhoud te gevoelig lag en er geen plaats was in het uitzendschema’. Wie de theorie van de long tail gelooft, zal dit festival toejuichen. Ik herhaal Anderson: biedt alles aan, en maak alles goed te vinden. Voor alles is immers een markt, hoe klein deze ook is. Bron: http://blognl.p2pfoundation.net |
|
|
Powered by Maakum Websites