1e festival (2007)

Soms worden mensen geboren met een afwijking in hun gezicht. Vaak blijkt zo'n afwijking veel invloed te hebben op de ontwikkeling van die persoon. Van jongs af aan wordt een kind er al op gewezen dat het 'anders' is. En zo kan het komen dat iemand met een afwijking op latere leeftijd besluit er wat aan te laten doen. Door middel van orthodontische en plastische chirurgie worden er van de 'lelijkste' mensen prachtige exemplaren gemaakt en beginnen mensen een nieuw leven.
In de documentaire 'Een nieuw gezicht' komt de vraag aan de orde of een nieuw gezicht en een nieuw leven ook een beter leven is. Geen gekke vraag, want wat blijkt: het nieuwe gezicht genereert andere reacties uit de omgeving en door die veranderende reacties kunnen mensen behoorlijk in de psychische problemen komen. (50 minuten)

Afgewezen

Een nieuw gezicht werd in opdracht van de VPRO gedraaid. In 2002 -na drie jaar- leverde Frans Bromet de documentaire op aan de VPRO. De nieuwe hoofdredactrice vond niet dat de film voldeed aan de verwachting en heeft de film daarom nooit uitgezonden.

Wim Schepens, hoofd documentaires bij de VPRO, liet in De Volkskrant weten: 'Anderhalf jaar nadat we een afspraak met Bromet maakten, zond hij ons een VHSje. We waren stomverbaasd, omdat we er nooit meer iets van gehoord hadden. Het bleek een aaneenschakeling van hapsnap gemonteerde beelden van vijftien mensen bij wie een cosmetische operatie mislukt was. Totaal anders dan we hadden afgesproken. En wat erger is: het voldeed niet aan onze kwaliteitseisen. Er zat kop noch staart aan.'

Volgens Frans Bromet zijn de uitspraken van Schepens pure leugens. Bromet: “Schepens kon op deze manier wraak nemen, na onenigheid met mij tijdens een VPRO thema-avond over de auto.”

Rachid Ben Ali is een Marokkaanse schilder, die direct na de moord op Theo van Gogh zijn woede in felle cartoon-achtige schilderijen tot uitdrukking bracht. Meteen daarna werd hij ernstig bedreigd, door fanatieke Marokkaanse alles-haters. In die tijd heeft documentairemaker Frank Vellenga vier dagen met hem opgetrokken en zelfs op zijn schuiladres samen met zijn bewakers de nacht doorgebracht. (17 minuten)

Afgewezen

Producent Pieter van Huystee heeft ‘24 uur bedreigd’ in eigen beheer gemaakt, met het idee dat een omroep de documentaire zeker wilde hebben. Tegen alle verwachtingen in werd de film bij de omroepen afgewezen, omdat de inhoud te gevoelig lag en omdat er geen plaats zou zijn in het uitzendschema.

Diep in het Amazone oerwoud van Colombia leven de inheemse stammen het leven gebaseerd op hun mythes. De mythes zijn niet zomaar verhalen over goden en geesten: de jaguars en anaconda's representeren de geesten van de voorouders. Het zijn modellen voor het goede leven, voor het management van de wereld: het doel van het bestaan. De mythes zijn niet statisch, maar worden aangepast aan de veranderende omstandigheden van het dagelijkse leven.

Aan deze film werd met veel mensen gewerkt. Bijna een kwart van de film werd gedraaid door inheemse lokale cameramensen. De eerste opnames dateren van februari 1995, de laatste van september 2004. Veel mensen hebben vrijwillig meegewerkt of zelfs geld geleend om dit project te realiseren. (88 minuten)

 

Afgewezen
De enige reactie die Meurkens van Nederlandse distributeurs heeft gekregen, is dat het Nederlands publiek geen interesse zou hebben voor een film over moeilijk toegankelijke mythes van Amazone indianen en een schilder uit Boston die niet bij het Nederlands publiek bekend is.

In de afleveringen met als titels ‘Ojl moet poepen’, ‘Ojl wil ballen’ en ‘Ojl is alleen’, zitten twee maffe figuren op een bank in een woonkamer en beleven met elkaar allerlei avonturen. Zo vertrekt Olas, in ‘Ojl is alleen’ voor een tijdje, en blijft Ojl alleen achter. Gelukkig heeft deze een goed idee om toch niet helemaal alleen thuis te blijven. Als Olas terugkeert, merkt Ojl dat ook Olas niet in z’n eentje is geweest… (17.30 minuten)

 

Afgewezen

Karl Huisman en Jelle Geertsma hebben de serie ‘Ojl & Olas en de Zeepserie’ (met de drie gemaakte filmpjes als voorbeeld) aangeboden aan de VPRO-kindertelevisie. Hoewel de programmaleiding zich zeer vermaakt had met het bekijken van de filmpjes paste het idee helaas niet in ‘…de programmering, die de VPRO voor het nieuwe seizoen heeft…’.

Lift, Hooligans, Bietsers en Bar zijn de cycloop-formats van Rogier Frensdorf. Het uitgangspunt van cycloop-televisie is het kleine cameraatje op het voorhoofd van de maker. Zo worden mensen niet afgeschrikt door een voltallige cameraploeg en praten ze openhartiger met de interviewer.

 

Frensdorf interviewt mensen in een lift, hooligans in een trein, bezoekers van het Oerol-festival in een bar en onderzoekt het gedrag van ‘bietsers’ op straat.

 

U kunt hier Bar bekijken

 

Afgewezen

De Amsterdamse zender AT5 was zeer in Bar geïnteresseerd. De financiering was wel een probleem. Sponsoren wilden alleen landelijk campagne voeren of zagen er niets in. Na een wisseling bij de AT5-directie was het programma helemaal van de baan.

6PACK wilde het opeens graag hebben (sponsor: Heineken). Er was wel een probleem waarom het toch niet doorging uiteindelijk: vanwege het studentikoze karakter van het programma moest Frensdorf het gratis doen.

Meer info: http://www.frensdorf.tv

De twee vriendinnen Tamaar en Bianc zitten op de bank en kijken tv. Ondertussen bespreken ze de politiek, het nieuws, het leven en hun dromen.(14.30 minuten, 8 sketches)

Afgewezen

Volgens Floris Meinardi, maker van Tamaar en Bianc ‘word je niet alleen bij de landelijke omroepen schofterig behandeld, ook bij de regionale omroepen kunnen ze er wat van’. Zo heeft RTV Utrecht een opdracht gegeven voor het maken van tien sketches van ‘Tamaar en Bianc’, maar zijn ze uiteindelijk niet uitgezonden. Het geld voor de serie heeft Meinardi nooit gezien. Meinardi: “Als kleine producent kom je zwaar in de financiële problemen”.

Wanneer Moniek, een zelfstandige alleenstaande vrouw van eind veertig, tijdens het joggen op het strand geblesseerd raakt, ontmoet ze twee mannen die haar niet zomaar aan haar lot overlaten.

Dan springt er geheel onverwachts een vonk tussen haar en een van de mannen over. Moniek wordt, tot haar eigen verrassing, vreselijk verliefd op Willem. Het duurt echter een tijd voordat zij opnieuw met elkaar in contact komen. Maar er blijkt meer aan de hand en een nadere kennismaking gaat niet zonder slag of stoot.

Met: Maeve van der Steen, Dirk van der Pol, Bart Leenders en Leonie van de Kamer. (50 minuten)

 

Afgewezen

‘Kom en kus mijn ziel’ is ingezonden voor de 25^e editie van het Nederlands Film Festival. De reactie van de Directeur en de Festival Programmeur:

Hierbij delen wij u mede dat uw productie ‘Kom en kus mijn ziel’ niet is geselecteerd voor vertoning tijdens het 25^e Nederlands Film Festival.

(…) Door het grote aantal aanmeldingen zijn wij helaas genoodzaakt vele producties, vaak van goede kwaliteit, niet in het Hoofdprogramma van het Nederlands Film Festival op te nemen.

Mieren zijn de levensgrote hoofdrolspelers in dit docu-drama. De film laat zien waarom zij oorlog voeren. War of the Ants is een moderne fabel waarin de mierengemeenschap ons een spiegel voor houdt. De film heeft internationaal 3 prijzen en 11 nominaties gekregen. (27 min)

Afgewezen

War of the Ants is afgewezen door distributeurs en een aantal omroepen. Op een gegeven moment werd het zelfs een ‘afgekloven’ film genoemd. Na 5 jaar, 23 nominaties en een Japan Award is de film toch op de Nederlandse tv te zien geweest. Hamming heeft voor de film uiteindelijk een Nederlandse Academy Award gekregen en een aanmoedingsprijs van 100.000 gulden van Stichting Doen.

Verras je ouders: bak een hondenpoeptoetje met chef-kok Catherine en haar hond Pinky. Presentatrice Catherine Johnson maakt in Kids Café met banaan, chocolade en rozijnen een heerlijk hondenpoeptoetje. (3 minuten)

Afgewezen

Het idee voor het maken van een kinderprogramma strandde, nadat fondsen en bestuurders niet bereid bleken in het plan te investeren.

Prins Bernard Cultuurfonds Zuid-Holland: ‘ ..heeft besloten uw aanvraag niet te honoreren omdat uw activiteit niet uitzonderlijk genoeg is’.

Casema Cultuurfonds: … ‘ Na afweging van de relevante criteria hebben wij helaas moeten besluiten uw verzoek niet te honoreren.’

Het Woonhotel is een onderdeel van het ART Hotel, een viersterrenhotel in Rotterdam. Lisette Olsthoorn volgt in Verblijfplaats: Hotel een aantal bewoners van Het Woonhotel. Ze hebben een moeilijke tijd achter de rug en zijn in het hotel gekomen na bemiddeling van de sociale dienst of de reclassering. De veilige plek in het hotel moet eraan bijdragen dat ze weer zelfstandig de maatschappij in kunnen gaan. (27 minuten)

Afgewezen

Lisette Olsthoorn heeft de film gestuurd aan Holland Doc. Hier is de film afgewezen, zonder opgaaf van redenen.

 

Meer info: http://www.lisetteolsthoorn.com/

De rijdende hufter is een deel uit een serie programma’s onder de noemer Muntz Actueel. Deze programma’s zijn echter nooit uitgezonden. De VPRO wilde op het laatste moment namelijk met censuur ingrijpen, waarna Muntz en Van de Wint besloten de hele serie terug te trekken.

 

Deel 1: De Rijdende Hufter, is een persiflage op de rijdende rechter, breekijzer Pieter Storms en mensen die hulp zoeken bij tv programma´s. Zie: www.muntzvandewint.com

Afgewezen

Na het Hitler incident bij de VPRO mochten Muntz en Van de Wint onder dreiging van een rechtzaak toch nog drie programma's maken. Echter, nadat de VPRO de hele productie met argusogen gevolgd had, moesten twee dagen voor uitzending toch nog alle scènes gecensureerd worden, wegens het niet tegen zichzelf in bescherming nemen van een zwakbegaafde, seksisme, stigmatisering, discriminatie en het aanzetten tot crimineel gedrag. Zie: www.muntzvandewint.com

Monica Nouwens interviewt in de auto terwijl ze door Los Angeles rijdt. Zonder montage en vanuit één camerastandpunt laat ze de geïnterviewden aan het woord. Haar idee is om andermans visie, fantasie en realiteit te laten zien. (26 minuten)

Afgewezen

Nouwens heeft haar film ander andere aangeboden aan het IDFA en de VPRO. Ze heeft daarna niets meer gehoord. Ook in LA wilde men de film niet vertonen omdat: “Het iets is wat de mensen hier de hele dag al zien”.

Stichting Woest behartigt de belangen van mensen die het slachtoffer zijn van asociaal gedrag en die niet bij machte zijn daar wat aan te doen. Stichting Woest wordt vertegenwoordigd door twee jongens, die het als hun persoonlijke plicht zien om asocialen op hun hinderlijke gedrag aan te spreken. En met gevaar voor lijf en leden. Waar de gemiddelde burger weg kijkt en doet of zijn neus bloedt en in situaties waar zelfs officials niet meer durven of willen ingrijpen, daar komen de jongens van Stichting Woest in actie.

In deze pilot-aflevering praten de jongens van Stichting Woest in het holst van de nacht met het dronken uitgaanspubliek, dat door de brievenbussen van de eerzame burgerij pist. (8 min)

 

Afgewezen

Albert Klein Haneveld bedacht Stichting Woest samen met zijn goede vriend Stef Biemans. Samen maakten ze een pilot, die vervolgens overal werd afgewezen. BNN, KRO, RTL4 zagen wel brood in het plan. Managers van deze omroepen hebben Stef en Albert nog een tijdje aan het lijntje gehouden. Totdat de NCRV belde: “Leuk idee, maar toch meer iets voor kinderen”.

De 15-jarige zwangere Kadriye is slachtoffer geworden van ongeschreven wetten die geen genade kennen: zij is op brute wijze door haar broer vermoord in een steegje in Diyarbakir. De in Nederland geboren en getogen Zarife wilde haar toekomst zelf vorm geven, op de ochtend van haar 18e verjaardag heeft deze keuze haar het leven gekost.

Yeter Akin en Seren Dalkiran zijn in 2004 en 2005 afgereisd naar Zuid-Oost Turkije om deze driedelige documentaire over eerwraak te maken. In deel twee laten ze verhalen zien van vier jonge meisjes: Lile die zich neerlegt bij de rol die haar is opgelegd, terwijl zij vele dromen en ambities heeft. Fatma die in tegenstelling tot Lile haar hoop nog niet heeft opgegeven. Evindar en Jiyan, twee zusjes uit het zuidoosten van Turkije die zich los hebben kunnen maken van de schadelijke tradities. In deel drie dragen een sociologe, een imam, een onderzoeksjournalist en verschillende jongeren in Nederland vanuit hun visie en belevingen, mogelijke oplossingen aan.

 

Afgewezen

Verdwaalde gezichten is afgewezen bij het Idfa: “(…) nu blijkt tot mijn grote spijt dat de dvd niet meer te vinden is. Is het mogelijk om op korte termijn een nieuwe te krijgen (waarmee wij - zo beloof ik - voorzichtiger om zullen springen..)?”

“Vergeet svp onderstaande mail, de dvd is toch terecht!

We laten je zsm weten wat we willen.”

“Helaas moeten wij u mededelen dat VERDWAALDE GEZICHTEN niet is geselecteerd voor het International Documentary Filmfestival Amsterdam 2006. Het grote aantal nationale en internationale aanmeldingen maakt het voor ons onmogelijk u een schriftelijke argumentatie te sturen. Wij hopen dat u begrip heeft voor deze onpersoonlijke correspondentie.”

Een droom van iedere jongere die rapt of zingt: een eigen nummer op een cd. Het muziekproject ‘Mix Flava’ heeft een tiental Amsterdamse jongeren die unieke kans geboden. In verschillende workshops worden deze jonge talenten geschoold en begeleid.

De film ‘Mix Flava, de Real Shit’ biedt een bijzonder inkijkje in de hiphop cultuur van zwarte Amsterdamse jongeren, waarvan sommigen het niet gemakkelijk hebben. Het zijn jongens en meisjes tussen 14 en 22 jaar. Ze maken echte hip hop, ‘de real shit, niet over de bling bling’. Ze rappen uit het hart over het harde leven zelf. De documentaire laat de passie en de geest zien van jonge, zwarte, onbekende rappers die vanuit verschillende achtergronden en identiteiten, ‘de real shit’ brengen en trouw blijven aan hun eigen muziekstijl als een manier van leven . Rap kan hun leven ten goede veranderen.

Afgewezen

De meeste omroepen reageerden op het documentairevoorstel met standaardbriefjes; geen geld en geen uitzendtijd. De NPS zei al te werken aan een soortgelijk hip hop project. Dat bleek later de ‘Dutch Touch’ te zijn over blanke hiphoppers. De NCRV wilde geen productie over muziek maken.

Dit jaar kwam NCRV Dokument met een zelfde soort serie. Hun commentaar op “Waarom nu wel muziek?” “Voortschrijdend inzicht,” aldus Jelle Peter de Ruiter. Uiteindelijk werd het wel gemaakt met steun van RTV Noord-Holland, maar dan als serie.

Jeroen Neus volgt in de documentairereeks ‘Regelneven’ vrijwilligers die een evenement organiseren. De ‘regelneef’ wordt gefilmd, op de dag dat het evenement plaatsvindt. Vanaf het begin ’s ochtends thuis, tot aan afloop. Voor deze pilot heeft Neus de vrijwilliger Anneke Bachman gevolgd. Zij is de organisator van de Meezing Mattheus in Breda.

‘Regelneven’ geeft omroepen de mogelijkheid om plaatselijke activiteiten te verslaan vanuit een originele invalshoek, zonder te vervallen in een standaard, droog verslag. (12.25 minuten)

Afgewezen

Jeroen Neus heeft deze pilot van ‘Regelneven’ aangeboden aan Omroep Brabant. Zij hadden echter geen plek voor deze documentaire in hun programmering.

De korte film Slagwerk is een muzikaal videoportret van beeldend kunstenaar en jazz drummer Han Bennink. Zonder interviews, zonder voice-over: alleen kijken en luisteren.

 

Afgewezen

Maker Wouter Hasebos heeft de documentaire over drummer Han Bennink aangeboden aan de NPS. De film is door de NPS afgewezen zonder duidelijke motivatie.

Southern Shorts is een leader, gebruikt als teaser en trailer voor het Southern Shorts festival. Dit is een programma van korte films, samengesteld uit het beste examenwerk van talent in Brabant.

In de leader vliegt een camcorder boven de daken van een straatje met rijtjeshuizen. Dan trekt een fel licht uit een zolderraam de aandacht van de camera. Op de zolder vindt hij een kwekerij van jonge filmplantjes. (1 minuut)

Afgewezen

De film is zonder enkele opgaaf van redenen afgewezen voor de leadercompetitie van het Holland Animation Festival 2004.

Een chip die het mogelijk maakt, die het makkelijker maakt om keuzes te maken. Die het mogelijk maakt te overleggen, als het jou uitkomt. Vanaf nu ben je compleet, ben je wie je wil zijn: een rustig, helder en tevreden iemand. Een vriend van jezelf, een trots voor je vrienden, een held voor je kinderen. Dat is wie je bent, dat is wat je uitstraalt, dat is ‘Ikke 2.0’!

Afgewezen

In augustus 2002 begon Paul Swarts met het script voor “Ikke 2.0”. Dit script was bedoeld voor het toelatingsexamen aan de Filmacademie (schooljaar 2003/04). Nadat Swarts klaar was met de eerste versie, heeft hij het aan kennissen laten lezen. Hierdoor kwam hij in contact met de organisatie van het filmfestival “Your imagination”. “Ikke 2.0” werd gekozen als openingsfilmpje voor dat festival op 19 november 2002 en in 6 andere Europese landen later dat jaar. Op het festival is de film is de film goed ontvangen, maar bij de Filmacademie mocht Swarts niet door naar de volgende ronde.

 

De Grote Interprovinciale Oranje Quiz is een deel uit een serie programma’s onder de noemer Muntz Actueel. Deze programma’s zijn echter nooit uitgezonden. De VPRO wilde op het laatste moment namelijk met censuur ingrijpen, waarna Muntz en Van de Wint besloten de hele serie terug te trekken. Deel 2: De Grote Interprovinciale Oranje Quiz, is een parodie op quizzen in het algemeen en de Oranjes in het bijzonder met echte koningsgezinde kandidaten en Willem Oltmans in de jury.

Afgewezen

Dit programma was bedoeld als deel twee in de reeks programma's die Muntz en Van de Wint nog voor de VPRO mochten maken na het beruchte Hitler filmpje. De kandidaten waren echte Oranje aanhangers en mochten geen quitclaims tekenen van de VPRO. Na wat protestbriefjes van enkele kandidaten mocht het programma niet meer uitgezonden worden. Het programma is later alsnog afgemaakt en de grootste klagers zijn er uit gelaten. Zie: www.muntzvandewint.com

Go, Butterflies, go! is een reisverslag van een dag- en een nachtvlinder, die dwars door Europa –van St.-Petersburg tot Casablanca- trekken. Onderweg worden de tegenstellingen en overlevingskansen van de trekvlinder ten opzichte van de standvlinders duidelijk. Er ontstaat bijna als vanzelf een vergelijking met menselijke migranten… (70 min)

Afgewezen

Go, Butterflies, go! is begin 2007 uitgekomen. De distributeurs vonden hem ‘niet wetenschappelijk’ genoeg en de omroepen ‘te specialistisch’. Hamming zelf vindt deze argumenten juist complimenteus: ze wil geen wetenschappelijk verhaal vertellen, maar wel wetenschappelijk verantwoord en toegankelijk voor een groot publiek.

Hotel Breukelen is het drukst bezochte hotel-restaurant van het oerhollandse familiebedrijf Van der Valk in Nederland. De vaste gasten komen voor de gezelligheid en voor de vertrouwdheid. Dit staat echter in schril contrast met de massaliteit (en commercialiteit) van het restaurant, dat ’s avonds verandert in een waar gekkenhuis waar de mensen in lange rijen staan te wachten om een tafel te bemachtigen. In de keuken bereiden koks met enorme machines duizenden maaltijden per dag; jonge obers lopen zich strak in het pak de benen uit het lijf om hun studie te betalen. Is er in deze geoliede machine wel plaats voor gezelligheid?

(53 minuten)

Afgewezen

De makers John Bosscha en David van Eijndhoven hebben ‘Uit eten’ in 2002 en 2003 aangeboden aan het IDFA. Het hoofd programmering heeft de film afgewezen omdat zij de documentaire ‘te persoonlijk’ vond. Festival directeur Stefan Majakowski van het Shadow Festival wees de film af, omdat hij ‘urgency’ miste. Bij het Antropologisch filmfestival paste de documentaire niet in binnen het thema en een producent aan wie de makers de film aanboden, vond dat de film geen eenheid vormde.

‘Thrillseeker de luxe’ is de extremere versie van Frensdorfs sportprogramma ‘Geef me de vijf’’. Een sportinstructeur vertelt de presentator de vijf gouden vuistregels van een extreme sport: wat moet hij wel en wat moet hij juist niet doen? Frensdorf gaat daarna zelf de uitdaging aan… (22.50 minuten)

Afgewezen

Zappsport (in die tijd Tros Zappelin Sport) wilde het graag hebben. Ron Boszhard zou het presenteren, zodat er voor Frensdorf als presentator geen geld meer was.

Zie verder: http://www.frensdorf.tv

Na de verkoop van zijn bloemenzaak in hartje Amsterdam, vertrekt bloemist Daan Nelemans naar Costa Rica, om daar een leven op te bouwen, ver weg van het jachtige leven in Nederland. Filmmaker Marten Leurdijk volgt de 30-jarige Daan Nelemans tijdens zijn zoektocht naar vrijheid en ruimte. Nelemans heeft in het kleine en afgelegen dorpje Manzanillo, midden in de jungle een stuk grond gekocht. Hierop bouwt hij een huis en een aantal toeristen-onderkomens. Tijdens de bouw merkt de voormalige bloemist, dat ook het leven in Costa Rica niet altijd relaxed en onbezorgd is. (60 minuten)

Afgewezen

De film is bij diverse omroepen afgewezen. Leurdijk heeft of geen reacties gekregen, of dusdanige reacties waaruit op te maken was dat er niet eens naar de film gekeken was. Volgens Leurdijk wordt het je erg moeilijk genaakt, als je buiten de gebaande paden probeert een film uitgezonden te krijgen.

De muziekdocumentaire Zap Mama, vertelt het verhaal van de in Brussel wonende muzikante Marie Daulne en haar band Zap Mama. Haar verhaal is buitengewoon. Ze werd geboren in 1964 in Kongo, maar drie weken na haar geboorte werd haar vader tijdens een opstand vermoord en vluchtte haar moeder met haar drie kinderen naar Brussel waar Marie opgroeide. In deze pilot neemt Marie Daulne ons mee op reis door Brussel en New York en laat ons kennis maken met Pygmeeėn die haar hebben geïnspireerd, met haar familie met wie ze etnische Kongolese muziek maakt en met een klassiek Belgisch koor, dat samen met haar band Zap Mama muziek maakt. We zien hoe haar muziek een brug slaat tussen verschillende culturen.

Deze pilot is een aflevering uit de programmaserie ‘Babylon voorbij’. Iedere aflevering staat een muzikant of groep muzikanten centraal, die met hun muziek verschillende stijlen en muziekculturen beleven.

 

Afgewezen

Frans Bromet en Rene Daalder liepen al langere tijd rond met het idee voor een serie muziekfilms. Rene Daalder regelde geld voor een pilot, via een bevriende programmadirecteur bij de Avro, Ad ’s-Gravesande.

Toen Daalder en Bromet echter tijdens de montage van Zap Mama een verschil in visie bleken te hebben over hoe de film eruit moest zien, resulteerde dat in twee verschillende versies van de muziekdocumentaire. De Avro wilde verder met Daalder, waarna de versie van Frans Bromet op de plank kwam te liggen.